ச்சும்மா ஜாலிக்கு எழுத ஆரம்பித்தாலும் பழைய படங்களைத் தேடிப்பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு, சீரியசாகவே திரை விமரிசனம் செய்வதில் நம்மூர் இலக்கியவாதிகள் (அவர்கள் எவருமே அப்படித் தங்களைச் சொல்லிக் கொண்டதில்லை) பலரை மீள்நினைவு செய்து கொள்கிற முயற்சியாகவே இந்தப்பகுதி மாறி வருவது நண்ர்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா? பிலஹரி என்றொரு பழைய தமிழ் எழுத்தாளர், அவரை நினைக்கிற தருணமாக அவர் கதை ஒன்று ரோஷக்காரி என்ற பெயரில் படமாக வந்ததைத் தொட்டு எழுதியதில் ஒரு பின்னூட்ட விவாதம் எங்கள் Blog ஸ்ரீராமுடன் நடந்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக அவரிடம் ஆனந்த விகடனில் முத்திரைக் கதைகளாக அந்தநாட்களில் வெளிவந்த நான்கு சிறுகதைகள் அவருடைய பைண்டிங் கலெக்ஷனில் இருப்பதாக, நேற்றைய பதிவில் ஸ்ரீராம் சொன்னதும், அவருடைய சிறுகதைகளை எங்கள் Blog இல் விரைவில் எதிர்பார்க்கலாம் என்பதும் கூட ஒரு Butterly effect தான்! அதேமாதிரி பிலஹரியின் ஒரிஜினல் பெயர் T ராமன் என்பது கூட அவருடைய கதை ஆலயம் என்ற பெயரில் வந்ததில் டைட்டில் கார்ட் பார்த்துத் தான் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதான வெகுஜன மறதி, ஒரு வாசகனாக என்னை மிகவும் வருத்தப் பட வைக்கிற செய்தி.
நாமக்கல் கவிஞர் ராமலிங்கம் பிள்ளை என்று பெயர் சொன்னால் உடனே நினைவுக்கு வருகிற பாடல் தமிழன் என்றொரு இனமுண்டு! தனியே அவர்க்கொரு குணம் உண்டு! என்ற பாடலாகத்தான் இருக்கும். கவிஞர் கதைகளும் எழுதி இருக்கிறார் என்பது அதிகம் தெரியாத சங்கதி என்றால் அதிலொன்று திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்பட்டு, வெற்றிகரமாக ஓடியதும் தமிழில் முதன் முறையாக ஜனாதிபதி விருதும் (வெள்ளிப்பதக்கம்) வாங்கி இருக்கிறது என்றால் அது எம்ஜியார் பானுமதி நடித்த மலைக்கள்ளன் படம்தான்! கொசுறுச் செய்தியாக வசனம் எழுதியவர்
மு.கருணாநிதி அடுத்தவர் கதைக்கு வசனம் எழுதியே வசன கர்த்தாவாக ஆனதும், அப்படியே அரசியல்வாதியாக மாறியதும், இந்தப்பதிவுக்கு அவசியமில்லாதவை.
மலைக்கள்ளன் படப்பாடல்கள் முழுதும்
மு.கருணாநிதி அடுத்தவர் கதைக்கு வசனம் எழுதியே வசன கர்த்தாவாக ஆனதும், அப்படியே அரசியல்வாதியாக மாறியதும், இந்தப்பதிவுக்கு அவசியமில்லாதவை.
நாமக்கல் கவிஞர் கல்கி ராகிருஷ்ணமூர்த்தி போல மிகப் பிரபலமான கதாசிரியர் இல்லைதான்! ஆனால் கல்கியின் மூன்று கதைகள் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்ட போதிலும் கூட மலைக்கள்ளன் அளவுக்கு வெற்றிப்படமாகவோ, விருது வாங்கும் அஅளவுக்குப் பரிசீலிக்கப்பட்டதாகவோ எதுவுமே தேறவில்லை. இதை முன்னால் அவருடைய கள்வனின் காதலி திரைப்பட விமரிசனமாக எழுதியபோதே சொல்லி இருக்கலாம். கல்கியின் பெயரை பொன்னியின் செல்வன் ஒன்று தான் இன்னமும் நினைவில் வைத்திருக்கும்படி செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பதில் எழுத்தாளரின் குற்றம் எதுவுமே இல்லை என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும்.
பிரபுக்கள் குடும்பத்தில் பிறந்த ஒரு ஸ்பானிஷ் இளைஞன், தன்னுடைய நாடும் ஏழை ஜனங்களும் சுரண்டப் படுவதை சகிக்க முடியாமல் Zorro என்று முகமூடி அணிந்த கள்வனாக மாறி ஏழைகளைக் காப்பாற்றுகிற கதாபாத்திரம் கதைகள் மிகவும் பிரசித்தம்! அந்தக் கதைகளில் ஒன்றை அப்படியே லோக்கலைஸ் செய்து எழுதப்பட்ட கதைதான் மலைக்கள்ளன். கள்வனின் காதலி கூட அந்த நாட்களில் கொள்ளிடக் கரையில் பிரசித்தமாக இருந்த ஜம்புலிங்க நாடார் என்ற திருடனுக்கு கதாநாயகன் வேஷம் போட்டு எழுதிய கதைதான் என்பதும் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டீர்களேயானால் ஆங்கிலத்தில் படித்த பார்த்த கதைகளில் இருந்து அங்கே இங்கே கொஞ்சம் உருவிக் கதை எழுதுவது கல்கிக்கு கைவந்த கலை என்பதை மறைந்த பதிவர் டோண்டு ராகவன் விலாவாரியாக அவருடைய பதிவுகளில் எது எங்கிருந்து எப்படி அப்பட்டமாக உருவப்பட்டது என்பதை ஆதாரங்களோடு எழுதியிருக்கிறார்! அப்படியிருக்கும்போது நாமக்கல் கவிஞரும் கூட கதையைத் திருடி எழுதினார் என்று சொல்லலாமா? அபாண்டம்!
கதைக்களம் என்னவோ மிகவும் சுவாரசியமாகப் பின்னப்பட்ட, விறுவிறுப்பாகப்போகிற சம்பவங்களின் கோர்வைதான்!
விஜயபுரி என்றொரு மலைப்பிரதேசம். அழகான வளமான இடமென்கிற போது கள்வர்களும் கொள்ளையர்களும் வீடு புகுந்து பெண்ணைக் கடத்துகிறவர்களும் இல்லை என்றால் எப்படி? கதாநாயகி பூங்கோதை, பெருந்தனக்காரர் சொக்கேச முதலியாரின் பெண். தாயில்லாத பூங்கோதையை அவளது விதவை அத்தை காமாட்சி தான் ஆதரவாக வளர்க்கிறாள். காமாட்சியுடைய ஒரே மகன் குமாரவீரன் சிறு வயதிலேயே காணாமல் போய்விடுகிறான்.
வீரராஜன்! பூங்கோதையின் உறவுக்காரன். பணத்துக்காக பூங்கோதையைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக் காத்த்திருப்பவன். கெட்ட சகவாசம் உள்ளவன் என்பதால் அந்த எண்ணம் ஈடேறாமல், தன்னுடைய அந்தரங்கத்துக்குப் பாத்திரமான காத்தவராயன் என்ற கள்ளன் , அவனது ஆட்கள் துணையுடன் பூங்கோதையைக் கடத்தி வரும்போது, மலைக் கள்ளனும் அவனது ஆட்களுமாக இடைமறித்துப் பூங்கோதையைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்.
காத்தவராயன், மலைக்கள்ளன் என்று இரு கள்வர்களுடைய கூட்டத்தையும் பிடிக்கப் போலீஸ் படாதபாடு படுகிறது, இந்த இடத்தில் அப்துல் ரஹீம் என்ற ஒரு பணக்கார வியாபாரி, அடிக்கடி வியாபார விஷயமாக தூரதேசங்களுக்குப் போய் வருவதில், விஜயபுரியில் அவ்வப்போது தலைகாட்டுகிறவர் அறிமுகமாகிறார்.
கடத்திவரச்சொன்னதில் கோட்டைவிட்ட காத்தவராயன் வீர ராஜனுடைய கோபத்துக்கு ஆளாகிறான். மலைக்கள்ளனின் பாதுகாப்பில் பூங்கோதை பத்திரமாக இருக்கிறாள்.ஆரம்பம் அவநம்பிக்கையில் என்றாலும் அது படிப்படியாகக் காதலாகவும் மாறாவிட்டால்தான் அதிசயம்! இப்படிப் பல திருப்பங்களுக்குப் பிறகு காத்தவராயன் வீரராஜன் கூட்டம் பிடி படுகிறது மலைக்கள்ளன் தான் சிறுவயதில் காணாமல் போன அத்தைமகன் குமாரவீரன் என்று தெரியவந்து, சுபமாக கதை, படம் முடிகிறது.
மூன்றுமணிநேரப் படம், ஒன்பது பாடல்கள் என்பதை எல்லாம் தாண்டி, இன்றைக்கும் எப்படிப் பார்ப்பவர்களைக் கட்டிப் போடுகிறது என்பதில் அது கருணாநிதி வசனத்தால் அல்ல என்பதும் முழுக்க முழுக்க எம்ஜியார் முகராசியால் மட்டுமே என்பதும் தனியாகச் சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா?
எத்தனை காலம்தான் ஏமாற்றுவார் இந்த நாட்டிலே?
வாராய் நீ வாராய் போகும் இடம் வெகு தூரமில்லை! போன்ற பாடல்கள், படத்துடன் இன்றும் மனதில் நிற்பது அதிசயம்!
மீண்டும் சந்திப்போம்.
