"ஜயமுண்டு பயமில்லை மனமே !"

டிசம்பர் 11 இன்று மஹாகவி சுப்ரமணிய பாரதி பிறந்த தினம். பாரதிக்கு அஞ்சலிப்பதிவுகள் இணையத்தில் முன்னெப்போதுமில்லாத அளவுக்கு சமீப காலங்களில் அதிகம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் முகநூலில் இன்றைக்கு எழுதியிருக்கிற பகிர்வு ஒன்று பாரதியைப் புரிந்துகொள்ள, நேசிக்க மிகவும் உதவியாக இருக்கிறது.

Mohanarangan Srirangam    1 மணி நேரம் · 

ஒன்றுறப் பழகுதற்கே அறிவுடைய
மெய்த்தோழரும் அவள் கொடுத்தாள்

என்கிறார் பாரதி. இந்த வரிகளில் ஒரு நுட்பம் சொல்வாராம் கவிஞர் திருலோக சீதாராம்.

‘ஒன்றுறப் பழகுதற்கே’ பழக வேண்டுமில்லையா? அதற்கு நண்பர்கள் வேண்டாமா? சும்மா ஜாலி நண்பர்கள் என்றுமட்டும் இல்லாமல் அறிவுடைய உண்மையான நண்பர்களை அவள் கொடுத்தாள் என்பது மேலோட்டமான அர்த்தம். கவிஞர் சொல்வது - அப்படி அர்த்தம் பண்ணக் கூடாது. மெய்த்தோழரை அவள் கொடுத்தாள். அவர்களிடம் அறிவு இருக்கிறது. எதற்கான அறிவு? எந்த அளவு அறிவு? ‘ஒன்றுறப்பழகுதற்கேஏஏஏ பயன்படும் அறிவு’. பல இடத்தில் அறிவு வந்தால் சண்டை, பிணக்கம், புகைச்சல், காழ்ப்பு இப்படிக் கிளம்பிவிடுகிறது. அங்கும் அறிவு தன் வேலையைக் காட்டுகிறது. அது சுலபம்.

ஆனால் Knowledge purely for Intimacy, Knowledge which enhances more and more Intimacy - இத்தகைய அறிவு ஏற்படுவது மிகவும் அபூர்வம். ரஸிப்பது ஒவ்வொரு தோழரும் பிறருடைய பேச்சை, நடவடிக்கைகளை, சிந்தனையை - என்னும் ஆழ்ந்த ரஸனையும் அன்பும் பரஸ்பரம் இருந்தாலொழிய இத்தகைய ‘ஒன்றுறப் பழகுதற்கே ஆன அறிவு’ என்பது நிலவாது. அத்தகைய அறிவுடைய மெய்த்தோழரை அவள் கொடுத்தாள் என்று பாரதி பாடுகிறார் என்று திருலோக வியாக்கியானம். இப்பொழுது மாற்றிப் பாடிப் பாருங்கள்:

‘ஒன்றுறப்பழகுதற்கே அறிவுடைய மெய்த்தோழரை
அவள் கொடுத்தாள்’

Consent to be ......nothing! தளத்தில் 2009 ஆகஸ்டில் எழுதிய பதிவை மீண்டும் பகிர்ந்து கொள்வது, பாரதியை  ஒரு விரிவான கோணத்தில் பார்க்க உதவியாக இருக்கும்  என இங்கே மீள்பதிவாக:

கபாலி சாஸ்திரியார், பிறந்தது சென்னையில், 1886 ஆம் வருடம், செப்டம்பர் மாதம் 3 ஆம் தேதி. திருமயிலை கபாலீஸ்வரனுடைய பெயரையே, மகனுக்குச் சூட்டி மகிழ்கிறார் விஸ்வேஸ்வர சாஸ்திரிகள். கன்னிமாரா நூலகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர். ஐந்து வயதிலேயே மகனுக்கு ஸ்ரீ வித்யா மந்திரத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தார். சம்ஸ்க்ருதம்,பூஜை பாராயணம், ஜபம் எல்லாவற்றையும் தந்தையிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட கபாலி சாஸ்திரி, பன்னிரண்டு வயது நிறைவதற்கு உள்ளாகவே, வால்மீகி ராமாயணம் முழுவதையும் பன்னிரண்டு தடவை பாராயணம் செய்து முடித்து விட்டார்.

மயிலாப்பூர் ஹிந்து ஹை ஸ்கூலில் தான் கல்வி. ரைட் ஹானரபில் V S ஸ்ரீனிவாச சாஸ்திரியார் தலைமை ஆசிரியர். அந்த நாட்களில், ஸ்ரீனிவாச சாஸ்திரியாரது ஆங்கில மொழியின் ஆளுமை ரொம்ப பிரசித்தம். அப்படிப்பட்டவரது மாணவர், ஆங்கில வழிக் கல்வியிலும் சிறந்து விளங்கியதில், வியப்பு ஒன்றுமில்லை தான்.

காவ்ய கண்ட கணபதி முனி என்றும், வாசிஷ்ட கணபதி முனி என்றும் "நாயனா" என்று அன்போடு ரமணர் அழைத்த மாதிரியே, அன்பர்களால் அழைக்கப் பட்ட மகா தபஸ்வி, இளம் கபாலி சாஸ்திரிக்கு, வேதம், உபநிஷத்துக்களின் உட்பொருளை விளங்கச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார். ரமண மகரிஷியின் தரிசனமும், ஹஸ்த தீக்ஷயும் கிடைக்கிறது. ரமணரின் "நான் யார்" என்கிற விசார மார்கத்திலும் நல்ல பரிச்சயம் ஏற்படுகிறது.

ஸ்ரீ ரமணருடன் நாயனா 

ஆனாலும் கபாலி சாஸ்திரியாரின் தாகம் தீருவதாயில்லை. ரமண வழி முடிவானதாக அவருக்குத் தெரியவில்லை. அந்த நாட்களில் ஸ்ரீ அரவிந்தர் "ஆர்யா" என்ற பத்திரிகையில் The Secret of Veda, Life Divine என்ற தலைப்புகளில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் எழுதிவந்தார். ஆர்யா பத்திரிகையில் ஸ்ரீ அரவிந்தர் எழுதி வந்ததைப் படித்த கபாலி சாஸ்திரியாருக்குப் புதிய தரிசனம் கிடைத்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். அது வரை வேதத்தின் உட்பொருளாக, மரபு ரீதியாகக் காலம் காலமாகச் சொல்லப் பட்டதற்கும் அப்பால், புதிய சிந்தனை இழை ஸ்ரீ அரவிந்தரிடமிருந்து தொடங்குவதைத் தன்னை அறியாமலேயே, கபாலி சாஸ்திரியார் உணர்ந்த தருணங்கள் அவை.

ஸ்ரீஅரவிந்தர் 

ஸ்ரீ அரவிந்தர், பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தில் இருந்த பாண்டிச்சேரியில் இருக்கிறார் என்பது தெரியும். அரசியலை விட்டு ஒதுங்கி ஆன்மீக சாதனையில் தீவீரமாக இருக்கிறார் என்பதும் தெரியும். அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்கிற ஆர்வம். எப்படி, எப்போது என்பது தான் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அதற்கும் ஒருசரியான தருணத்தை, இறைவன் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறான்!

1917 ஆம் ஆண்டில் சங்கர ஜெயந்தியை ஒட்டிப் பாண்டிச்சேரிக்கு வருகிற வாய்ப்பு, கபாலி சாஸ்திரியாருக்குக் கிடைக்கிறது. மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதியும் அந்த நேரத்தில் பாண்டிச்சேரியில் தான் இருந்தார். 

ஏற்கெனெவே, திருவல்லிக்கேணியிலும், நண்பர்கள் மூலமாகவும் நன்கு அறிமுகமானவரான, பாரதியைச் சந்திக்க முடியுமோ? பாரதிக்கும், ஸ்ரீ அரவிந்தருக்கும் நெருங்கிய பழக்கம் இருக்கிறதென்று சொல்லக் கேள்வி. பாரதியார், ஸ்ரீ அரவிந்தரைச் சந்திக்க உதவக் கூடுமோ?

பாரதியார் புதுவையில் தங்கியிருந்த வீட்டைத் தேடி வருகிறார் கபாலி சாஸ்திரி. மாடிப் படிகளேறி வரும் போதே மகாகவி பெரும் குரலில் பாடிக் கொண்டிருந்தார்:

"ஜயமுண்டு பயமில்லை மனமே! - இந்த
ஜன்மத்திலே விடுதலையுண்டு நிலையுண்டு"

பரஸ்பர குசலம் விசாரித்துக் கொண்ட பிறகு, பாரதி சென்னை நண்பர்கள் சிலரைப் பற்றி விசாரித்து விட்டு மறுபடி பாட ஆரம்பித்தார்:

"குருவே! பரமன் மகனே
குஹையில் வளரும் கனலே!"

கபாலி சாஸ்திரிக்கு பெரிய ஆச்சரியம், குகன் என்ற சொல், தகராகாசமாகிய ஹ்ருதயமென்னும் குகையில் வளரும் கனல், குமரனான முருகனையும் குறிப்பது, வேதத்தின் மிக ஆழ்ந்த கருத்தாக இருப்பது, இதை எப்படிக் கண்டீர்கள் என்று பாரதியிடம் கேட்கிறார்.

"ஸ்ரீமான் அரவிந்த கோஷுடன் ரிக் வேத ஆராய்ச்சி சிலகாலம் பண்ணிக் கொண்டிருந்த போது கண்டது இது" என்கிறார் பாரதி.

ஸ்ரீ அரவிந்தரைப் பற்றிய பிரஸ்தாபம் எழுந்தவுடனேயே, கபாலி சாஸ்திரியார், தான் அவரைச் சந்திக்கும் ஆர்வத்திலேயே பாண்டிச்சேரிக்கு வந்திருப்பதையும் சொல்லி, பாரதி அதற்கு உதவ முடியுமா என்று கேட்கிறார். அந்த கால கட்டங்களில், ஸ்ரீ அரவிந்தர், சாதாரணமாக எவரையும் சந்திப்பதில்லை; என்றாலும், ஸ்ரீ அரவிந்தருடன் தங்கியிருக்கும் ஒரு அன்பருக்குச் சீட்டுக் கொடுக்கிறார் பாரதி, இன்னார், ஸ்ரீ அரவிந்தரைச் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள் என்கிற மாதிரி. அன்று மாலையே, ஆறு மணிக்கு ஸ்ரீ அரவிந்தரைச் சந்திக்க, அனுமதியும் அழைப்பும் கிடைக்கிறது!

கவிதையோடு படமும் இணையத்தில் கிடைத்தது நன்றி

இன்றைய த்யானத்திற்கான ஸ்ரீ அரவிந்தரின் அமுத மொழி:

"Not to impose one's mind and vital will on the Divine but to receive the Divine's will and follow it, is the true attitude of sadhana. Not to say, "This is my right, want, claim, need, requirement, why do I not get it?" but to give oneself, to surrender and to receive with joy whatever the Divine gives, not grieving or revolting, is the better way. Then what you receive will be the right thing for you."

- Sri Aurobindo [SABCL, 23:597]

அவுட்லுக் வார இதழில் காங்கிரஸ் கட்சி மஹாத்மா காந்திக்கும், சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கும் தாங்களே மொத்தக் குத்தகைதாரர் என்கிற மாதிரி, ஸ்ரீ அரவிந்தர் முதலான தலைவர்களை மறந்து போன அவலத்தைப் பற்றி ஒரு சிறு கட்டுரை வெளியாகியிருக்கிறது.

இங்கே படிக்கலாம்  

அறிவும் நம்பிக்கையும்- பிரியும் இடத்தில் நிற்கும் மனிதன்!

பொதுவாக எந்த ஒருவிஷயத்தையும் ஒரு தொடராக, அப்புறம் புத்தகமாக வெளியிடுகிற எழுத்தாளர் எவரும் தனது படைப்பைப் பற்றி சிந்திப்பதே இல்லை. சரியோ தவறோ அவர்கள் எழுதியது அந்தமட்டோடு நின்று விடும் என்பது உலகநியதி. ஆனால் நண்பர் ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் தான் எழுதிய ஒரு தொடரைப் பற்றி அது ஒரு புத்தகமாக வெளிவந்த பிறகும் கூட ஆழ்ந்து யோசித்திருக்கிறார், அதன் தொடர்ச்சியாக ஒரு  பதிவை நேற்று முகநூலில் எழுதியிருக்கிறார்.

புத்தகத்தின் பின் அட்டையில் சொல்லியிருப்பதற்கு நேர் மாறான உள்ளடக்கம், அரிஸ்டாட்டில், அயன் ராண்ட் என்று வேறுபட்ட சிந்தனைகளின் தாக்கத்தில் எழுதிய தொடர் அது. எழுதப்பட்ட நாட்களிலேயே எனக்கும் அவருக்கும் கருத்துமோதல்கள் இருந்ததுண்டு. அறிவு, நம்பிக்கை இந்த இரண்டு சொற்களை நாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறோம்? அது தான் அறிவா நம்பிக்கையா எது உண்மை என்ற கேள்வியையும் தீர்மானிக்கிறது. மேற்கத்திய சிந்தனைகளின் படி Reason, Faith என்று எடுத்துக் கொண்டால் கிடைக்கிற முடிவும் கூடத் தவறாக இருக்கும் என்பது என்னுடைய கருத்தாக இருந்தது.  

"In the ignorance and darkness of the beginning, faith is the most direct expression of the Divine Power which comes to fight and conquer. "

அறியாமையும், இருளும் கூடிய தொடக்கத்தில், நம்பிக்கைஒன்றே மனிதனுக்குத் துணையாக வழங்கப்பட்ட சாதனமாக இருக்கிறது, என்று ஒரு உரையாடலில்  ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை தெளிவுபடச்சொல்கிறார். இன்னொரு இடத்தில், இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக,

“Faith is the movement of the soul whose knowledge is spontaneous and direct.

Even if the whole world denies and brings forward a thousand proofs to the contrary, still it knows by an inner knowledge, a direct perception that can stand against everything, a perception by identity.

The knowledge of the psychic is something which is concrete and tangible, a solid mass. You can also bring it into your mental, your vital and your physical; and then you have an integral faith - a faith which can really move mountains.”

 -ஸ்ரீ அரவிந்த அன்னை 

இந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் என்னுடைய கருத்தாக சொல்லிவிட்டு மேற்கொண்டு மோகனரங்கனுடன் விவாதம் செய்வதை நிறுத்திவிட்டேன். இந்தப் புத்தகத்துக்கு விமரிசனமாகக் கூட  திருமதி பவளசங்கரி  எழுதியிருந்ததை  என்னுடைய பக்கங்களில் புத்தக அறிமுகமாகவும் விமரிசனமாகவும் வெளியிட்டிருந்தேன். இப்போது பிந்தைய சிந்தனையாக ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் பார்த்துவிடலாமா?

Mohanarangan Srirangam  14 மணி நேரம் · 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் கவிதையும்

’அறிவும் நம்பிக்கையும் பிரியும் இடத்தில் நிற்கும் மனிதன்’ என்ற தொடருக்குப் பின் எனக்கே பல சிந்தனைகள். நண்பர்களின் வாதங்கள். எனவே இந்தக் கட்டுரையை அந்தத் தொடருக்கான பிற்றைநிலை சிந்தனைகளின் பதிவாய் எழுத எண்ணினேன். நுண்ணியல் கருத்துகள் சார்ந்த விஷயத்தில் எப்பொழுதுமே ஒருவன் அறுதியான எழுத்தை எழுதிவிட முடியுமா தெரியவில்லை. தெரிந்துதான் எழுதுகிறோம். தீர்மானம் வந்த பின்னர்தான் எழுதவே துணிகிறோம். ஆயினும் எழுதி முடித்தபின் நன்கு தெரிந்த விஷயங்களிலேயே கதவுகள் திறக்கின்றன. முன் எழுதியவைகள் வெளியிலும் போகாமல், உள்ளேயும் போகாமல் ஆசார வாசலிலேயே நின்று தியங்குகின்றன. இந்த delicate balance ஒரு விதத்தில் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. எழுதுபவன்தான் முதலில் கற்கிறான் என்ற அக அடக்கத்தை எழுபவனுக்கு உணர்த்தும் குமிண் சிரிப்புதான் இந்தத் தியக்கம் எனில் இது நன்றே.

சில கேள்விகள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப் படிக்கும் பொழுது, படித்த பின்னர், படித்த நினைவில் எழுவன. ஏதோ கிராமத்தில் வங்காளத்தில் பிறந்தார். அவருக்கு அவ்வளவாகக் கல்வியறிவு கிடையாது. பள்ளிக்கூடம், உத்யோகம், குடும்பம் என்ற கவலைகள் இன்றி ‘கடவுள்’ என்ற ஒன்றிற்கே காதலாகித் தன்னையிழந்து அதிலேயே ஒன்றிய மனத்தராய் வாழ்ந்தார்.-- இது ஏன் எனக்குச் சங்கடமாக இருக்க வேண்டும். அவர் சொன்னது ஏதோ கற்பனையாக ஏன் இருந்துவிடக்கூடாது? கடவுளாவது ஒன்றாவது? எந்த யுகத்தில் இருந்துகொண்டு எதைப்பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்.? வங்காளத்தைச் சேர்ந்த ஏதோ கிராமத்துப் பெரியவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஏதோ தோன்றியதைச் சொல்லிவைக்கப் பின் வந்தோர் அதைப் பற்றிச் சொல்லிச் சொல்லி, என் குழந்தைபருவம் தொட்டே எந்தையார் காரணமாக எனக்குப் படிந்து, ஏதோ தன்னைப்போல் உண்மை போன்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் அவ்வளவுதான் --இப்படி நினைப்பது எவ்வளவு சௌகரியமாக இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்கள்! சுகம் !

ஆனால் இந்தச் சுகத்திற்கும், எந்த மெய்மையை நோக்கி நாம் பயணிக்கிறோமோ, அந்த மெய்மைக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் இருக்குமா? சிறு வயதில் நாம் கட்ட கடைசியான சாதனை என்றும், முழுதிருப்தி தரும் அறுதியான பேறு என்றும் நினைத்தவையே ஒரு சில ஆண்டுகளில் வாழ்வின் நிலைப் பாட்டின் வளர்ச்சி மாற்றங்களில் முற்றிலும் அர்த்தம் இழந்து, கடந்த கால பட்டாம் பூச்சிகளாய் நினைவில் பரந்து மறதியில் சென்று மறையவே காண்கிறோம். என்றால் அறிவு, அறிபடுபொருள், அறிவோன் என்ற திரிபுடியின் அனைத்துச் சாத்தியங்களையும் தீர்த்துவிட்டோம் என எவ்வாறு கூற இயலும்? ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை முற்றிலுமாக நம்பிக்கையின் அணியில் வைத்துவிட்டு, விவேகாநந்தரை அறிவின் முனைப்பில் வைத்துப் பார்க்கும் வாய்ப்பாடு சௌகரியமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அஃது உண்மையா? அல்லது நியாயமா? என்ற கேள்வியை மீள்வாசித்தலின் சில கணங்கள் ஏற்படுத்தாமல் இல்லை.

சரி அப்படி என்றால், அறிவுக்கும் மேற்பட்ட, அறிய இயலாத பல மெய்மைத் தளங்கள் இருக்கின்றன என்று கொள்ள வேண்டியதற்கான நியாயம் இருக்கிறதா? அவ்வாறில்லை என்பதுதான் நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் கூட உலகத்தில் அறிந்து, செயல்படுகிறோம் என்பதற்கான அடிப்படையே. ஆனால் அறிவோன்~அறிபடுபொருள்~அறியும்நெறி என்ற முப்புரிக்குள் அறியப் படவேண்டிய அனைத்தின் ஆழ அகலமும், அறிபவனின் இயல்பு முழுவதும், அறிவு நெறியின் சாத்தியப் பாடுகள் முழுமையும் அடங்கிவிடுகிறது என்று ஒருவிதத்தில் நாம் நம்பினாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கால தேச வர்த்தமானம் என்ற சூழ்வரம்பிட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையில் பயின்றே நம் வாழ்வு என்னும் நத்தை ஊறும்போது முழுமையான பார்வை என்பது நமக்குப் பெரும்பாலும் மூடித்தானே கிடக்கிறது? நாம் பகுதிக்குள் ஒரு புள்ளியில் சமைந்து எடுக்கும் தீர்மானம், முழுமையின் பார்வையில் நமக்கே என்ன பொருள்படும்? அந்த முழுமையின் பார்வையிலேயே தன் கூடாரத்தை அடித்துக்கொண்டு ஒரு ஜீவன் தன் பகுதியின் பாற்பட்ட புள்ளிவிட்டுப் புள்ளிக்கு ஊரும் வாழ்வின் கணங்களைக் கணக்கிடுமானால் அஃது நம் குட்டைக்குறு பார்வையிலிருந்து எங்ஙனம் வேறுபடும்? மாறுபடும் என்பது இல்லையாயினும் கூட.?

ஆனால் இஃது இவ்வாறுதானோ? அவருடைய காலத்திலேயே, அதாவது 1885ல் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சமாதி அடைந்தார் என்றால், 1879லேயே அவரைப்பற்றி, பிரம்மஸமாஜத்து ப்ரதாப் சந்திர மஜூம்தார் எழுதிய கட்டுரை என்னைக் கவலை கொள்ள வைக்கிறது. என் சுகமான சமாதானக் கோட்டையை வெறும் பேப்பர் கோட்டையாக ஆக்கிவிடுகிறது. காரணம் மஜூம்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை உயர்வாகவோ, ஒரு பொருட்டாகவோ கருதும் எந்த முன்னெண்ணமும் இல்லாதவர். அதுவுமின்றி ப்ரம்மஸமாஜம் ஹிந்துமதத்தின் ஏதோ ஒரு பக்தி பைத்தியமான ஒரு கிராமத்துக் கிழவரை ஒரு பொருட்டாகவே கணக்கில் எடுக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. அதுவும் ஹிந்துமதம் பற்றிய விமரிசனமே தன் தோற்றத்திற்கான பிரதான ஊக்கம் என்று எழுந்த ஓர் இயக்கம் அது. அதைச் சேர்ந்தவர் எவ்வளவு கறாராக இப்படிப்பட்ட ஒருவரை எந்தக் காரணத்திலாவது தள்ளுபடி பண்ணவே முனைப்பு கொண்டிருப்பாரே அன்றி ஒரு நாளும் பெரும் மதிப்பான வார்த்தைகள் எழுதும் வாய்ப்பு உள்ள மனநிலையைக் கொண்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் 1879ல் அவர் எழுதிய கட்டுரை என்னைப் பாடாய்ப் படுத்துகிறது. அதற்கு அந்த மஜூம்தாரே கருதாத அளவிற்கான சான்றாம் தன்மை காலத்தின் அமைப்பினால் வாய்ந்து எனக்குப் பல சௌகரியங்களைக் கெடுக்கின்றது. இதே மஜூம்தார் பின்னாளில் விவேகாநந்தர் அமெரிக்க சபையில் பெரும் வெற்றியடைந்த பின்னர் மிகக் கடுமையான அவதூறுகளை விவேகாநந்தர் மீது பரப்பினவரேதான். பின்னால் 1900க்குப் பிறகுதான் மடம், பதிப்பகம் என்று நிறுவனமயமாக்கம் என்பது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப் பொறுத்தவரையில் ஏற்படப் போகிறது. இத்தகைய மஜூம்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப்பற்றி எழுதியவை எனக்கு உரைக்கும் செய்திகள் பல. கிட்டத்தட்ட antogonistic mind தரும் சாட்சியாக மஜூம்தாரின் எழுத்து நிற்கிறது. விவேகாநந்தர் உரைத்தவற்றைக்கூட அவர்பால் மனம் தோய்ந்த ஒருவர் எழுதுகின்ற ஆர்வ எழுத்து என்று கருதிவிடுவதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் மஜூம்தாரின் எழுத்து எந்த விதத்திலும் நாம் தள்ளிவிடுவதற்கான உளவியல், சூழ்நிலைக் காரணங்கள் அற்ற எழுத்து.

அவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப் பற்றி எழுதுங்கால் கூறுவது --

If all his utterances could be recorded they would form a volume of strange and wonderful wisdom. If all his observations on men and things could be reproduced, people might think that the days of prophecy, of primeval, unlearned wisdom had returned. But it is most difficult to render his sayings in English. A living evidence of the depth and sweetness of Hindu religion is this good and holy man. He has wholly controlled his flesh. It is full of soul, full of the reality of religion, full of joy, full of blessed purity. As a Siddha Hindu ascetic he is a witness of the falsehood and emptiness of the world. His witness appeals to the profoundest heart of every Hindu. He has no other thought, no other occupation, no other relation, no other friend in his humble life than his God. That God is more than sufficient for him. His spotless holiness, his deep unspeakable blessedness, his unstudied, endless wisdom, his childlike peacefulness and affection towards all men, his consuming, all-absorbing love for God are his only reward. And may he long continue to enjoy that reward! Our own ideal of religious life is different, but so long as he is spared to us, gladly shall we sit at his feet to learn from him the sublime precepts of purity, unworldliness, spirituality and inebriation in the love of God.

(Protap Chunder Mazoomdar - Paramhamsa Srimat Ramakrishna: Theistic Quarterly Review, October, 1879.)

ஆனால் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தாம் அடைந்ததாகச் சொன்ன அனுபவங்களின் மெய்மை என்ன? அவை உண்மை அனுபவங்கள் என்றால் எதை வைத்து உண்மை? அல்லது கற்பனை என்றால் வெறும் கற்பனைகளை நம்பி, சொல்லி வாழ்ந்த ஒருவர் மஜூம்தார் மாதிரியான ஆட்களிடம் இத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க இயலுமா? இல்லை ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சொன்னது உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்றால் அது எந்த விதத்தில்?

உழக்குல கிழக்கு மேற்கு என்ன? தாங்களும் நம்பி ஏமாறினார்கள்; மற்றவர்களைத் தாம் நம்பியதைக் கூறி தாம் அறிந்தோ அறியாமலோ ஏமாற்றினார்கள் -- இந்த நிலைப்பாடு மிகவும் சௌகரியமானது. இல்லையேல் அதெல்லாம் நம்மால் அறிந்துகொள்ள இயலாத ஒரு மெய்மைத் தளம். நாம் அதற்கு எப்பொழுது நம்மை ஏற்புடையவர்களாக ஆக்கிக் கொள்கிறோமோ அப்பொழுதுதான் நமக்கு அது புரியும். அதுவரை ஆதிகாலத்திலிருந்து பல ஆன்மிகச் சான்றோர்களும், இறையியல் பெரியோரும் கூறியதை நம்புவதே வழி. -- இந்த நிலைப்பாடு அல்லது முன்னர் கூறிய நிலைப்பாடு இரண்டில் ஒன்று என்றபடிதான் அறிவுலகத்திற்கு இந்த பிரச்சனை அறிமுகம் ஆகியுள்ளது.

இந்தப் புதைகுழியான இரட்டையைத் தவிர வேறு ஒரு வழியும் உண்டு என்பதை எனக்கு வேதாந்தம்தான் காட்டுகிறது. வேதாந்த தீபத்தில் அறிவு ரீதியான தேட்டம் கூர்மை பெறுவது போலவே, ஆன்மிக ரீதியான நாட்டமும் அறிவின் தெளிவைப் பெறுகிறது. ’பனுவல்’ என்பதை இற்றைய இலக்கியத் திறனாய்வுக் கொள்கைகள் ஆழ்ந்து ஆய்வதைக் காணும் போது, நமது அறிவு ஈட்டமான முன்னேற்றம் நேர்கோடான பாதை உடையதா? அன்றேல் மண்டலித்தல் (வட்டச் சுழற்சி) என்னும் வகைப்பட்டதா? என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

இத்தகைய அறிவின் உச்சமும், ஆன்மிக வீச்சும் தம்முள் ஒத்திசையக் கண்ட பெருநெறி எதிர்காலத்தில்தான் ஏற்பட முடியும் என்று நினைப்பு ஒரு பக்கம் எழும் போதே மறுபக்கம் அத்தகைய பெரும் நிகழ்வு ஏற்கனவே மானுட ஆய்வுக்கூடத்தின் மாதிரியாக நம்மாழ்வார் என்ற மகத்தான திருமாலவன் கவியால் பல நூற்றாண்டுகள் முன்னரே இயன்றிருக்கிறது என்பதும், வேதாந்தம், பக்தி, அறிவின் அணுகுமுறையின் தத்வார்த்தங்கள் அனைத்தும் தம்முள் ஒரு பெரும் சமன்பாட்டைச் சாதித்த பெட்டகமாகத்தான் ஸ்ரீராமானுஜரின் நூல்களும், திருவாய்மொழிக்குத் தொடர்ந்து பல தலைமுறைகள் கண்ட உரைக் களஞ்சியமாக பகவத் விஷயம் என்ற பெருந்தனமும் திகழ்கின்றன என்ற மறுக்க இயலாத உண்மையும் கருத்தைக் கட்டிக்கொண்டு நிற்கின்றன.

எனவே இப்படியா அப்படியா என்று தீர்ந்துவிடாத இத்தகைய தொல்லை இன்பமான அவஸ்தையில் இருந்துகொண்டு நோக்குங்கால் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் எனக்கு ஆன்மிகத்தின் பெரும் கவிதையாகத் தோன்றுகிறார். கற்பனை என்றவிதத்தில் அன்று. கற்பனை கடந்த, காலம் கடந்த, கால தேச வர்த்தமானத்தின் ஊடேயும், கடந்தும் நின்று பொலியும் முழுமையை உண்மை என்று சான்று பகரும் பெரும் கவிதையாக எனக்கு அர்த்தம் ஆகின்றவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர். அளவையியலால் அகப்படாத உண்மைகளை எப்படியோ நமக்கு உணர்த்தும் வல்லமை கொண்டது கவிதை என்னும் பொருளில் நான் பார்க்கிறேன். அதுவும் கவிதையின் ஆகமுழுமையான சாத்யவடிவம் மந்திரம் என்னும் நோக்கில் எனது தாத்பர்யம் இருக்கிறது. இந்த இடத்தில் ஸ்ரீஅரவிந்தரின் கவிதையின் மந்திரம் என்னும் உச்சபட்ச வடிவம் என்னும் கருத்து என் மனத்தில் இருக்கிறது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் அளவை இயலால் கடவுளைப் பற்றிப் புரியவைத்தவர் அன்று. தம் உள்ளார்ந்த நிலையின் உண்மையால். இப்படிச் சொன்னால் நான் அவர் எப்படி உணர்த்தினார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு விட்டேன் என்பதன்று. அவர் எப்படி உணர்த்தினார் என்பது மதவாதிகளே கூட அறிந்திராத ஒன்று. அவர் மதவாதிகள் கற்கும் பல சாத்திரங்களின் உட்கருத்துகளையும் பேசினார். ஆனால் அவர் அவற்றைக் கையாளும் போது நிஜத்தின் ஒளி அந்தக் கணத்திலும், அவரிடமிருந்து பொழிந்த வாக்கிலும் இருந்தது. அவரிடம் மொழி அதீதத்தைப் புலப்படுத்தும் ஒளியாய் ஆனது. அதுவே கவிதையின் உச்சபட்ச சாத்யதை. மொழியில் அவருக்குப் பெரும் கற்றறி புலமை என்பது இல்லை. அவர் தமக்கு இயல்பாகத் தம் வாழ்க்கையின் சூழலால் நேர்ந்த கிராமத்தார் பேச்சுநடையையே கையாண்டார். ஆனாலும் அது மொழித்திறன் முற்றிய புலவர்களின், மதத்துறை கற்ற வல்லுநர்களின், நவீன கல்வியின் நயம்தெரி அறிஞர்களின் புதிராக, அவர்களை நிசப்தப்படுத்தும் ஒப்பனையற்ற அதீத உண்மைகளின் பொழிவாக நடந்தவண்ணம் இருந்தது. எனவேதான் அவருடைய முழு ஆளுமையே, வாழ்க்கையே எனக்கு கவிதையின் ஆத்மாவாக, கவிதையின் ஆக உயர்ந்த, பொலிந்த நிசத்தின் வடிவாம் மந்திரம் என்பதின் வடிவாகத் தோன்றுகிறது.  

சில புத்தகங்கள்  தான் நம்மை சிந்திக்க வைக்கின்றன வெகு உயரத்துக்கு நம்முடைய சிந்தனையை விரியச் செய்கின்றன. மோகனரங்கனுடைய இந்த 88 பக்கப் புத்தகமும் அப்படிப்பட்டதுதான். தமிழினி வெளியீடு விலை ரூ. 55/-

*** இது இந்தவருடத்தில் எழுதும் 400வது பதிவு. சென்ற ஆண்டு டிசம்பரில் எழுதிய 6 பதிவுகளைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால், அதற்கு முன்னால் இந்தப் பக்கங்களில் எழுதியதே மொத்தம் 80 பதிவுகள் தான் என்பதோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் இந்த 400 என்பது கொஞ்சம் அருமையான விஷயம்தான்!  

இது யாருடைய மண்? ஒரு அறிமுகத்தெளிவு! மடியில் கனம்!

நாமெல்லாம் இது நம்முடைய மண், நாம் எல்லோருமே இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள் தான் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கையில் ஒரு சிலர் இது இவர் மண், இல்லை இல்லை அவர் மண் என்றெல்லாம் அவர்களாகவே பட்டா போட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பாட்டுக்கு  சொல்லிக் கொண்டிருக்கட்டும், இளைஞர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்? நம்மில் யாராவது தெரிந்துகொள்ள எப்போதாவது முயற்சித்திருக்கிறோமா ?

இந்த 39 நிமிட வீடியோவில் பல இளைஞர்கள் கூடி இது ஆன்மீக பூமியா,அல்லவா என்று விவாதிக்கிறார்கள். நெறியாளர் இடைமறித்து திருநள்ளாறுக்கு மேலே அமெரிக்க சாட்டிலைட் கொஞ்சம் தள்ளாடுகிற மாதிரி ஒரு தவறான கற்பிதத்தைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்கிறார். (10வது நிமிடத்தில் இருந்து பாருங்கள்!)  இந்த மாதிரிக் கற்பிதங்களுக்கு முந்தைய பதிவில் அரவிந்தன் நீலகண்டன் தெளிவான பதிலைச் சொல்லியிருக்கிறார் என்பதை நினைவு படுத்தவேண்டியது என் கடமை. 

இங்கே விவாதம் மிக மேம்போக்காக நடப்பதைப் பார்த்தபிறகு தான் இந்த மாதிரி இளைஞர்களுக்காகவே நண்பர் எழுத்தாளர் ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் ஹிந்துமதம்: ஒரு அறிமுகத் தெளிவு என்று (குழுமங்களிலும் பிறகு சந்தியா பதிப்பக வெளியீடாக ஒரு நூலாகவும்) ஏன் எழுதினார் என்பதே  கொஞ்சம் உறைக்கிறது. ஹிந்து மத நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் பலருக்கே  தங்களுடைய நம்பிக்கைக்கு அடிப்படையாக இருப்பது என்னென்ன என்பது தெரிவதில்லை என்பது நான் உட்பட, ஒப்புக்கொள்ளவேண்டிய வெட்கக்கேடு! இந்தப் புத்தக அறிமுகமாக எழுதியது இங்கே 

சதீஷ் ஆசார்யா சரத் பவாரை விட அதிகமாகக் கவலைப்பட்டு கார்டூன் வரைந்திருப்பது ஏன் என்றுதான் எனக்குப் புரியவே மாட்டேன் என்கிறது. இந்தமாதிரி  தேர்தல் சமயங்களில் தான் முறைகேடாக சம்பாதித்த பணம் கொஞ்சம் வெளியே வரும் என்பது ஊரறிந்த ரகசியம்! சரத் பவாருடைய பணத்தொப்பையின் பின்னணி என்னெவென்று சொல்வது? தாவூத் இப்ராஹிமுடன் உள்ள தொடர்புகள், சிவசேனாவின் புலி பால் தாக்கரேவைக் கூட பூனையாக மாற்றி கிரிக்கெட் ஸ்டேடியத்துக்குள் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்த்தி வைத்த சாமர்த்தியம் என்று எத்தனை  எத்தனை விஷயங்களைத் தான்  பட்டியலிடுவது? சொல்லுங்கள்!

மீண்டும் சந்திப்போம். 

       

    

சிறுகதை எப்படி எழுதுவது ? அது சிறுகதைதான் என்று எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

எங்கள்Blog இல் ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும் கேட்டு வாங்கிப்போடும் கதை என்று வாசகர்களிடமே கதையைக் கேட்டு வாங்கிப்போடுகிற வேலையை செய்து கொண்டு வருகிறார்கள். சிறுகதையாகக் கிறுக்கிப் பார்க்கிற வழக்கம் உங்களுக்கு இருந்தால் நீங்கள் கூட அனுப்பி வைக்கலாம்! இந்த முயற்சி எப்போதிலிருந்து ஆரம்பித்தார்கள், இதுவரை எத்தனை கதைகளை வாங்கிப்போட்டிருக்கிறார்கள் என்ற விவரங்களை ஸ்ரீராம் வந்து சொல்வார் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு நிறையவே இருப்பதால் .......! 

இங்கே கல்கியை ஒரு உதாரணத்துக்காக இல்லை, இந்தப் படத்துக்காக மட்டும்தான் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கல்கி அத்தனை நல்ல சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிற மாதிரி என் நினைவில் இல்லை. கல்கியை விட, அருமையான சிறுகதைகள் எழுதியவர்களாக  புதுமைப்பித்தன் ஆரம்பித்து ஒரு பத்துப்பதினைந்து எழுத்தாளர்கள் என் நினைவில் இருக்கிறார்கள்! இப்போது அந்த ஆராய்ச்சி இங்கே முக்கியமில்லை. 2008 வாக்கில் இங்கே வலைப்பதிவுகளில் எழுத ஆரம்பித்த நாட்களில் இருந்து நான் கவனித்து வருவதில், நானும் எழுத்தாளர்தான் என்று வலைப்பதிவர்கள் பலரும் காட்டிக் கொள்ள மிகுந்த ஆர்வத்தோடு இருந்த நாட்களை, சிறுகதைப் பயிற்சிப்பட்டறை நடத்தியதை  எல்லாம் ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கியிருந்தே  பார்த்து வந்திருக்கிறேன்.

எப்படிக் கதை எழுதுவது?    இந்தத் தலைப்பில் குமுதத்தில் ரா கி ரங்கராஜன் ஒரு தொடராகவே எழுதி அது புத்தகமாகவும் கூட வந்து, இன்றைக்குத் தேடினால் மட்டுமே கிடைக்கும் என்றாகி விட்டது  

ஒரு சிறுகதை எழுதுவது எப்படி? இதற்கு ஏராளமான உதவிக் குறிப்புக்கள் இணையத்திலேயே கிடைக்கிறது. அதைவிட, அது சிறுகதைதான் என்று எப்படிப் புரிந்து கொள்வது  என்பதுதான் இன்னும் சிக்கலான கேள்வி! இதற்கு தெளிவான வரையறைகள் எதுவுமே இல்லை என்பது சிறுகதை எழுத்தாளர்களாக ஆசைப்படுகிறவர்கள் சந்திக்கும் சோகம்! 

அந்தநாட்களில் சில கூகிள் வலைக்குழுமங்களில் ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் கதை சிறுத்தாலும்  என்ற தலைப்பில் ஒரு விவாத இழையில் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயங்களில், நானும் குறுக்கே புகுந்து கொஞ்சம் நக்கலும் கேலியுமாகக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தது உண்டு என்பதைத் தாண்டி நானும் கதை  எழுதப்போகிறேன். வலைப்பதிவில் எழுதுவதாலேயே நானும் எழுததாளர்தான் என்றெல்லாம் குதித்ததில்லை.  

எதுக்கய்யா இவ்வளவு   நீட்டி முழக்குகிறீர்கள் என்கிறீர்களா? சும்மா இருக்க நினைத்தாலும், விடமாட்டேன் என்று முகநூலில் பார்த்த சர்வலட்சணங்களும் பார்த்த ஒரு சிறுகதை!

KG Jawarlal

4 மணி நேரம் · 

‘அம்மா.. ஒரு ஹெல்ப் பண்ணனும் நீங்க’ கையைப் பிசைந்தபடி நின்றாள் வேலைக்காரி.

‘உன்னைத்தான் போன வாரமே வேலையை விட்டு நிறுத்தி தர வேண்டியதை எல்லாம் செட்டில் பண்ணிட்டேனே? இன்னம் என்ன, ஹெல்ப்பு கில்ப்புன்னு?’ வெடித்தாள் அவளுடைய பழைய எஜமானி.

‘இன்னொரு வீட்ல வேலைக்கு ஆள் எடுக்கறாங்க. பெரிய வீடு, நிறைய சம்பளம் வரும்…’

‘போய்ச் சேந்து தொலைக்க வேண்டியதுதானே? நான் என்ன ஹெல்ப் பண்ணணும்?’

‘பெரிய இடம்ங்கிறதாலெ போட்டி அதிகமா இருக்கு. இன்னும் அஞ்சாறு பேர் டிரை பண்றாங்க. என்னை ஏன் வேலையை விட்டு நிறுத்தினீங்கன்னு எளுதிக் குடுங்கம்மா. அதைக் காமிச்சா எனக்கு வேலை கிடைக்கும்’

‘அறிவு கெட்டுப் போச்சா? நான் ஊர்ல இல்லாதப்ப என் வீட்டுக்காரர் இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் சம்மதிச்சி நீ அடிச்ச கூத்துனாலதான் வேலையை விட்டு நிறுத்தினேன்னு எழுதிக் குடுப்பேன், அதானே நிஜம்?’

‘அதாம்மா நிஜம். ஆனா சொன்னா அந்த வீட்டுக்கார ஐயா நம்பவே மாட்டேங்கறாரும்மா’ 

ஒரு சிறுகதைக்கு லட்சணமே அது சிறிதாக இருப்பது மட்டுமே அல்ல. பாத்திரங்கள், குணவார்ப்பு, சென்டிமென்ட் இப்படி எதுவுமே முக்கியமல்ல.

ஒருபுள்ளியில் ஆரம்பித்து அடுத்த புள்ளிக்கு நகர்வதற்கு முன்னால் ஒரு ட்விஸ்டுடன் முடிப்பது மட்டும்தான்! பளீரென்று ஒரு மின்னல் கீற்று தோன்றி மறைவதற்குள், ஏதோ  ஒரு செய்தியைச் சொல்லி ஆகவேண்டும்! அவ்வளவுதான்! 

நெல்லைத்தமிழன் அடிக்க வருவதற்கு முன்னால் பதிவை முடித்து விடுகிறேன்!😈😉😉😉😉😊  

       

மீண்டும் சந்திப்போம்.